Od pewnego czasu moje szczeliny istnienia są ciche. Zbyt ciche. Przeraźliwie za-ciszne.
Mówię o tych wszystkich momentach życia, które wpisują się w nie mimochodem, jako normalna kolej rzeczy. Poranna toaleta, makijaż, ogarnięcie pokoju, wypakowanie torby po zajęciach, przygotowanie posiłków, wszystkie prace domowe, dojazdy do szkoły.
Wolne wieczory stały się ciche. Podczas pracy słychać tylko stukot naciskanych klawiszy komputera. Zażenowany dźwięk odwróconej kartki. Posuwiste tąpnięcie szuflady.
Przestałam słuchać muzyki. Odłożyłam na półkę literaturę piękną. Propozycje filmowych wieczorów zbywam uśmiechem.
Jest ciężko. Z okładki płyty uśmiecha się do mnie pogodnie Diana Krall. Jakiejś muzyki uwielbieniowej mogę chyba posłuchać? Ale zaciskam zęby i brnę dalej w ciszę. W pytania, zawsze zasypywane kakofonią optymistycznych treści. W rany, które zbyłam... nie, nie milczeniem. Hałasem różnych działań, "dla Boga".
Po dziesięciu dniach trwa wokół mnie ta cisza jak gęsta nieruchoma mgła. Czy szukam odpowiedzi? Lekarstwa? Nie wiem. Bezradna, odkryta, raczkuję w modlitwie, jak wtedy, gdy jeszcze nie poznałam bezdroży zaprzeczeń, gdy nie znałam konieczności zachowywania twarzy.
For a while now, the cracks of my existence have been quiet. Too quiet. Frighteningly quietist.
I mean all those areas of life which come with it as if in passing, just as a matter of course. Morning shower, making up, tidying up the room, preparing the meals, house chores, the time of the daily commute.
Free time has also become quiet. Work time is astir only with the soft patter of my fingertips on the computer keys. Every now and then, the rustle of a paper sheet will sound embarrassingly loud. A drawer will shuffle, then silence.
I’ve stopped listening to music. Dust has covered the fiction books on the shelves, and any suggestion of a movie night gets dismissed with a polite smile.
It’s tough. Diana Krall smiles at me happily from a CD cover. Surely there would be no harm in putting on some worship music? But I grit my teeth and wade even deeper into the silence. Into questions that I always buried in the cacophony of positive messages. Into wounds which I passed over – not in silence, but in the hustle of various godly activities.
After those two weeks, the silence envelops me like thick immovable fog. Am I looking for answers, for healing? I don’t even know. Helpless, exposed, I crawl on all fours in prayer, like in those happy times when I didn’t know the wilderness of denial and the urgency of saving your face.
Tuesday, September 18, 2007
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
No comments:
Post a Comment