Wednesday, September 26, 2007

uniwersytet nadchodzi / university on my mind

Jakoś około dziesiątej rano wyszłam do sklepu po chleb.

Powietrze było świeże i chrupkie. Prawie szeleściło, jak papier zdzierany z pieczołowicie zapakowanego prezentu. I każdy krok sam układał się w taniec, w ruch jasno określony szarym cieniem na chodnikowym parkiecie.

Na skraju czegoś nowego, pełna lęku, niepewności, przeczytałam rano Psalm 107 i znalazłam siebie między jego wierszami. Klęczałam przeszyta wspomnieniami: jak to się stało, że przeżyłam to wszystko, a w mojej głowie nie ma po tym żadnego śladu? Teraz chcę doświadczyć tego na nowo, tymi wspomnieniami zaczynać dzień, smakować Bożą wierność, Jego miłość trwającą na wieki. Dlaczego czasem mój pokój, zamiast przepełniać całe moje jestestwo, tylko mnie cętkuje?

„Modlę się o siłę wytrwania – ale nie o tę ponurą determinację, która każe zacisnąć zęby i przeżyć, ale o pełną chwały Bożą moc!” (Kol 1:11 w wolnym tłumaczeniu z Message).

„Kto mądry, niechaj to zachowa i rozpamiętywa łaskę Pana” (Ps 107:43, RB).


Around ten a.m., I went to the shop to get some bread.

The air was crisp. It almost rustled, like wrapping paper ripped off of a gift. And every step was a dance, well-defined by my grey shadow on the pavement.

On the verge of something new, fearful, uncertain, I read Psalm 107 and found myself among its lines. I knelt there suddenly convicted by my memories. How come those experiences sifted so easily through my consciousness, leaving no trace at all? Now I want to read them again and again, live them every day, savor the taste of God’s faithfulness, His love that endures forever. Why is it that I sometimes feel, to paraphrase Oswald Chambers, that I have peace “only in spots”?

“I pray that I’ll have the strength to stick it out over the long haul – not the grim strength of gritting your teeth but the glory-strength God gives!” (Col 1:11, the Message).

“Whoever is wise, let him attend to these things; let them consider the steadfast love of the LORD” (Ps 107:43, ESV).

1 comment:

piotrus.pan said...

może gdyby pokój wypełniał całe nasze wnętrze, to nie bieglibyśmy co sił do Boga, kiedy strach rozwala cały nasz poukładany świat...napisz coś...:)