Friday, September 21, 2007

zadziwiające / amazing

„Będę błogosławił Pana w każdym czasie, chwała jego niech będzie zawsze na ustach moich” (Ps 34:1).

Usłyszałam to z ust kobiety, której mąż zawiódł. Na całej linii. Stał się obcą osobą.

Potem padło to z jej ust wiele razy. Wyjechałam stamtąd zaskoczona.

Po roku wróciłam. Stojąc w kościelnej ławce, słyszałam, jak się modli. Znów powtórzyła ten sam werset. Sytuacja w domu: lepsza, ale bez większych zmian.

Pomyślałam: Zadziwiające...

Czuję się samotna. Boże, na samą myśl o tym chce mi się płakać.

Jestem zmęczona. Nie potrafię nawet zebrać myśli i zaplanować dnia, a co dopiero się modlić. Co dopiero zachwycać się Bożą łaską.

Denerwuję się. Żołądek mam ściśnięty w zimną kulę. Nie panuję nad dreszczami. Nie potrafię!

W każdym czasie?

Zadziwiające.

“I will bless the LORD at all times; his praise shall continually be in my mouth” (Psa 34:1).

I heard it from a woman whose husband had let her down completely. He turned into a stranger.

I heard her say it many times after that. I left her house amazed.

A year went by, and I came back there. Standing in church, I heard her pray. One more time, she repeated the very same verse. The situation at home a little better, but still far from what had been.

I thought: “Amazing...”

I feel lonely. God, the very thought of it makes me want to cry.

I am so tired. I can’t even be bothered to plan my day, let alone pray. Let alone marvel at God’s goodness.

I’m so stressed out. My stomach tightens itself in a cold painful knot. I can’t help shivering. I can’t...

At all times?

Amazing.

1 comment:

piotrus.pan said...

Nie wiem co napisać.Może po prostu to, że czuję podobnie i mam wrażenie, że żeby osiągnąć taki stan muszę sie strasznie starać. Całą siłą. Ale może właśnie jest inaczej? Może właśnie mam puścić wszystko? Dzisiaj jeden z moich nauczycieli powiedział, że nikt z nas nie patrzy na świat bez jakiś wzorów, jakie narzuca kultura, nasze środowisko itd. I że tak często przyzwyczajamy się do naszego punktu widzenia jako naturalności. Może po prostu mamy odwrócić nasz świat do góry nogami i wyobrazic sobie, że jesteśmy zupełnie innymi stworzeniami, że nic na tym świecie nie jest oczywiste. Postarać się spojrzeć tak jak Bóg. Być może to banały, co teraz mówię, ale wyobraź sobie - spojrzeć na kwiatek nie jako na łodyżkę, płatki, listki, ale cos zupełnie innego. Jakby nie było oczywiste, że stąpamy po dwóch nogach, patrzymy oczami, a sprawy toczą się tak a nie inaczj. Inna perspektywa - dziękczynienia i błogosławienia... Wiesz? Chyba tak pisząc, cos sobie odkryłam...:)